Persoonlijk Aletta van der Veen

Toegevoegd op: 18-12-2011

‘Mam, je snapt er ook helemaal niks van!’
Natuurlijk begrijp je er helemaal niets van. Jouw besluit dat het feestje voor je puberdochter echt niet doorgaat, heeft uiteraard niets te maken met een beetje gezond verstand, misschien zelfs ervaring op dat gebied, je hebt het totaal niet vanuit haar standpunt willen bekijken, bent absoluut ongevoelig voor argumenten, en de zorgvuldige afweging die je samen met je partner vooraf hebt gemaakt is ronduit kortzichtig….
 
Dochterlief heeft uiteraard maar één doel voor ogen; een doel dat door jouw toedoen teniet wordt gedaan. En hoewel ze haar zaak met verve bepleit, heb jij de verantwoordelijkheid en zul je dus ook de besluiten moeten nemen.
Kent u dat gevoel?
 
Ik moet u eerlijk bekennen dat dit gevoel me de afgelopen tijd ook wel eens bekropen is. Als raadslid ben je, afhankelijk van het onderwerp, afwisselend te jong, te oud, te weinig ervaring, te lang op het pluche, te zakelijk, te sociaal, van de generatie die te veel op een carrière belust is of juist niet weet wat werken is…. Kortom: je begrijpt er helemaal niks van!
 
Toch kan ik na bijna 2 jaar constateren dat het vizier nog altijd verder open gaat. Je leert mensen, werkgebieden en organisaties kennen. Samen met mijn fractie lezen, discussiëren, wikken en wegen; met als doel ons als inwoners van de gemeente een zo goed mogelijke toekomst te bieden en onze zaken zo eerlijk mogelijk te organiseren. Daaraan mee te mogen werken is zonder twijfel een boeiende taak.
Toch blijft het een kader dat we bepalen;  een solide basis waarop een ieder, op zijn of haar manier, kan voortborduren. Hoe we daar als inwoners vervolgens invulling aan geven is een stukje eigen verantwoordelijkheid maar biedt tegelijkertijd ook heel veel vrijheden.
 
Soms wordt getracht je bewust buiten dat kader te trekken, worden persoonlijke doelen een discussiepunt. Op het moment dat er een dialoog ontstaat, kun je samen de voors en tegens bespreken. Maar wanneer het ‘anoniem’  via de media gebeurd wordt het een lastiger verhaal. De conclusie is dan namelijk altijd dezelfde: dat ‘je er helemaal niets van begrijpt…..’
 
Mijn zoon van 13 gedraagt zich tot nu toe als een voorbeeldige puber. Maar mocht het binnenkort veranderen: laat maat komen. Ik ben aan het oefenen en begin er steeds meer van te snappen!